تف به مرامت عوضی

تو نمي دانستي

تو نمي دانستي !

مردي از روزنه ديدۀ خويش

رند و دزدانه به تو مي نگريست

و تو را ، عشق تورا

در دلش جا مي داد

و تو هم بي خبر از آنچه كه هست

با رقيبش خوش و بش ميكردي

او تماشا مي كرد

و فقط گهگاهي آهي از گوشۀ دل سر مي داد

چقدر دشوار است كه ببيند بلبل

نوگلش در قفس خار وشان در بند است

تو نمي دانستي

تو نمي دانستي

اينكه مغرور ترين عاشق شهر

بر لبش اسم تو بود

وقت بيداري و خواب

دائما فكر تو بود

شعرها از تو سرود

شعر هايي كه زعشق تو حكايت مي كرد

و به اين دلخوش بود

روزي از گوشه چشمان ترش پي ببري

كه تو را مي خواهد

ولي از دست تو دلگير نبود

تو نمي دانستي !

تو نمي دانستي !

كه به هنگام سفر

اشك دلداده ترين مرد زمين بدرقۀ راهت بود

و دو چشمي عاشق كه تورا تا افق دور تماشا مي كرد

بي تفاوت رفتي

آسمان شاهد بود

اينكه دستان پر احساس كسي تا سحر بالا بود

و دعا كرد تو را

آنهمه نذر و نياز و صدقه

كه تو سالم برسي

تو نمي دانستي

تو نمي دانستي

وسط خانه اين مرد غريب

تك درخت بيديست

كه به روي صفحه هر برگش

نام تو حك شده است

تو نمي دانستي

همچنان بي خبري

ماه فروردين است

و از آن حادثه ده سال گذشت

و تو مادر شده اي !

در كنار ساحل مرد با موي سپيد

عاشق اما تنها !

به افق مي نگرد

و به خود مي گويد:

اگر او مي دانست!

اگر او مي دانست!

رفتی تو ندیدی که چه محشر کردم

با اشک تمام کوچه را تر کردم

 روزی که سکوت خانه دق مرگم کرد

وابستگیم را به تو باور کردم

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا
بی وفا حالا كه من افتاده ام از پاچرا
نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی
سنگدل این زودتر میخواستی حالا چرا؟
عمر مارا مهلت امروز و فردای تو نیست
من كه يك امروز مهمان توام فردا چرا
نازنينا ما به ناز تو جوانی داده ايم
ديگر اكنون با جوانان ناز كن با ما چرا
وه كه با اين عمر های كوته بی اعتبار
اينهمه غافل شدن از چون منی شيدا چرا؟
آسمان چون جمع مشتاقان پريشان مي كنی
در شگفتم می نمی پاشد ز هم دنيا چرا
شهريارا بي حبيب خود نمی كردی سفر
راه عشق است اين يكی بي مونس و تنها چرا

من آخر می روم جايی که بين خانه هايش نيست ديواری
به آنجا می روم که انسان به انسان نيست آزاری
من از ديوار بيزارم
هزاران قصه ناگفته از ديوارها دارم
من اينجا سخت بيمارم
و با غم روز و شب در خلوت تنهايی خود
کارها دارم
غم انسان تنها
می چکد از نوک گفتارم
من از ديوار بيزارم
من از عمق سکوت خانه های کور می آيم
من از پيش فقيرانی که هستند از شماها دور می آيم
من آنجا مرگ را ديدم
من آنجا مرگ يک رگبرگ را ديدم
من آنجا فقر را با نيستی
پيوند مي دادم
من آنجا باد را ديدم
که روی گونه مفلوک بيماری
نشان و لوحه جاويد می کوبيد
من از ديوار بيزارم
هزاران قصه نا گفته از ديوارها دارم
و با غم روز و شب در خلوت تنهايی خود کارها دارم
غم انسان تنها می چکد از نوک گفتارم
من اينجا سخت بيمارم

گاهي آرزو مي کنم...

 

     کاش هرگز نمي ديدمت تا امروز غم نديدنت را

 

بخورم!!!

 

کاش لبخندهايت آنقدر زيبا نبودند که امروز آرزوي

 

ديدن يک لحظه

 

فقط يک لحظه از لبخندهاي عاشقانه ات را داشته

 

 باشم!

 

کاش چشمان معصومت به چشمانم خيره نمي شد

 

تا امروز

 

چشمان من به ياد آن لحظه بهانه گيرند و اشک

 

بريزند!

 

کاش حرف هاي دلم را بهت نگفته بودم تا امروز با

 

 خود نگويم

 

" آخه او که ميدونست چقدر دوستش دارم!!!!"

 

 

 

رفتی موندم با این همه درد
هرگز نمیشه فراموشت کرد

اگرچه نیستی یاد تو اینجاست
عشقت توی قلبه ما هاست

هرجا که رفتی خدا به همرات
هرجا که هستی خدا به همرات

نزدیک یک سال هست که وبلاگ رو اپ نکردم.دیگه دلیلی نمیبینم که اپ کنم.خودم همه پل های پشت سرم رو خراب کردم.می دونم میای و میخونی.میدونم میگی چرت نوشتم.ولی من به خاطر اینکه بهت فکر نکنم دست به این کار زدم.فکر می کردم میتونم از یادم ببرمت.خوب چیکار کنم نمیشه؟

اولین باری که دستتو دادی دستم یادته؟اومدی تو اتاقم!به بهانه کامپیوتر!من بهت گفتم بزرگترین ارزوم اینه که کوچکترین ارزوی تو باشم.تو بهم گفتی بزرگترین ارزوم هستی ! ! !

یعنی همش دروغ بود؟من که از جون و دل دوستت داشتم ! ! ! قبول کن این حق من نبود.

روزایی که میرفتی امتحان یادته؟با دوستت هر روز از جلوی خونمون رد می شدی؟یادته با هم می رفتیم بیرون؟الان من فقط با خیال تو راضیم.خوشبختانه این چیزی هست که نمیتونی از من بگیری.

کاش مـی دونستی زندگی کوتاست ... کاش از ثانیه ها و لحظه های زندگی کنار هم لذت می بردیم ... کاش قلب من رو برای شکستن انتخاب نمی کردی ...کاش منو را دوست داشتی ...کاش بودی تا به تو تقدیم کنم:

بعد از رفتنت...... شبی از پشت یک تنهایی نمناک بارانی
تو را با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم .
تمام شب برای باطراوت ماندن باغ قشنگ
آرزوهایت دعا کردم. وپس از یک جستجوی نقره ای
در کوچه های احساس تو را ازبین گل هایی
که در تنهایی ام روئید
باحسرت جدا کردم وتودر آبی ترین موج تمنای دلم گفتی
که دلم حیران وسرگردان چشمانیست
رویایی وبرای دیدن زیبایی
آن چشم تو را در دشتی از
تنهای وحسرت رها کردم .همین بود اخرین حرفت
وبعد از عبور تلخ غمگینت
حریم چشم هایم را برروی اشکی از تنهایی وحسرت واکردم.

 

 

تو اگر میدانستی

                   که چه طعمی دارد

                               خنجر از دست عزیزان خوردن

 از من خسته نمی پرسیدی

                                     که چرا تنهایی

 

 

ان سفر کرده که صد قافله دل همره اوست

ای خدا هر کجا هست به سلامت دارش

 

و بدان از عشق ...

بدان که عشق را نیز باید در بازار شهر قیمت کرد...!

تو...تو ای عزيز تر از جمله کسان من رنج ميبری؟
تو نيز در شراره های آتش غم ...در شعله های اندوه و حزن ميسوزی ؟
چرا کبوتر اميد من؟
مگر نميدانی من در هر کجا که باشم نگران تو هستم ؟
مگر آگاه نيستی که همواره بتو ميانديشم ؟
در روياهايم...در خواب و بيداری ام...
در تصور و خيالم .تو چون خورشيدی تابناک ...چون شهابی پر فروغ ميدرخشی.ميدرخشی و به قلب من نيز نور عشق...
نور آرزو و اميد ميتابانی .
هميشه با تو هستم.
پيوسته با خيال تو زندگی ميکنم .و همه وقت وجودت را کنار خود احساس مينمايم.
تو ديگر خود من هستی ...همه چيز من هستی ...
وقتيکه ميانديشم که ممکن است تا چند روز ديگر نامه ام ...اين پيک آشنای قلبم به تو نرسد اشک در چشمهايم موج ميزند ؟
آخر ميدانی؟
بهر ميزان که تو مرا دوست ميداری من بيش از آن بتو عشق ميورزم.عشق من به تو عشقی خدايی و جاودانی است .
راستی اين عشق مقدس بيک کاخ آسمانی و سرفراز چون گنبد افلاک نمي ماند؟